Alex vertrouwt niemand. Schichtig kijkt hij uit het raam vanaf de Hema op de Linnaeusstraat. Hij eet een worst en drinkt een kop koffie terwijl hij alle gekken goed in de gaten houdt. Maar niet alleen de gekken. Ook de hoeren, de dieven en de terroristen. Voor de terrorist is Alex de laatste tijd extra bang. Bij elke passant knijpt Alex zijn ogen een beetje samen. Het is al een tijdje geleden dat hij zich heeft geschoren. Zijn uitgerekte muts met vlekken erop en zijn jas met kapotte rits, zorgen soms voor misverstanden. Maar zijn voorkomen is even geen prioriteit. Sinds een jaar en zessenzeventig dagen houdt hij de buurt in de gaten. Niet beroepsmatig ofzo. Gewoon omdat iemand het moet doen. Omdat hij iedere politieagent die hij ooit heeft ontmoet, uitermate ongeschikt acht om de orde een beetje fatsoenlijk te kunnen handhaven. Dus doet Alex dat.
Met gebalde vuisten staat Alex binnen een fractie van een seconden op als hij voelt dat er aan zijn jas wordt getrokken. Zijn Hema worst valt bijna op de grond. Er blijkt geen dreiging op ooghoogte merkt hij gauw genoeg. Slechts op kniehoogte. In de vorm van een peuter. Een exemplaar met zwarte krulletjes en grote, onschuldige ogen. ‘Hoi.’ Ze zwaait erbij. Alex kan er werkelijk niks mee. Hij blijkt het meisje te amuseren, aangezien ze geen aanstalten lijkt te maken om iemand anders te gaan vervelen.
Met dramatisch grote passen stormt de moeder op haar welp af. Ze heeft tranen in haar ogen. Nog voordat ze dat mormel van haar weer in d’r armen heeft gesloten, krijgt Alex een blik toegewezen alsof hij een terrorist is. Of een dief. Of iemand anders die haar peuter wat zou hebben aangedaan. Hij schudt zijn hoofd. Hij is juist degene die niemand vertrouwd. Hij is de persoon die net nog de wacht hield, terwijl hij rustig zijn Hema worst at. De vrouw draait zich om. Haar blik zegt genoeg. Ze vertrouwt hem voor geen cent.