Jasmijn staat voor het Concertgebouw, het gebouw waar de passie voor klassieke muziek voelbaar is. Het gebouw waar ze het liefst een concert bijwoont of anders urenlang fantaseert voor de hoofdingang. Op 11 april 1888, toen het Concertgebouw haar deuren opende, schalmde de melodieën van Wagner, Bach en Beethoven door dit pand. Als Jasmijn zich goed concentreert, kan ze het horen.
Ook al is het straatbeeld ietwat veranderd sinds die tijd, nog steeds straalt de plek magie uit, met haar veelal deftige bezoekers. Oudere dames en heren, kromlopend van de parels of glibberig van de haargel, verplaatsen zich in de avond in grote, trage getalen richting een van de vier concertzalen. Overdag is het concertgebouw zichzelf en moet ze het doen zonder haar opsmuk. Zonder haar fortuinlijke bezoekers. Jasmijn denkt aan het jaar 1888. Hoe het moet zijn geweest in het concertgebouw. Het openingsconcert, met de 120 musici en een koor, bestaande uit 500 personen.
Hoewel Jasmijn dusdanig goed kan fantaseren dat ze het hele inwijdingsconcert voor zich ziet, ontgaat het haar niet wat er zich tegen het concertgebouw aan afspeelt. Een laf straaltje urine bereikt een van de muren die haar zo heilig is. Een ware pisvlek markeert een oppervlak van de witte, stenen muur, rechts van de hoofdingang. “KLOOTZAAAAAK” gilt Jasmijn. “Hang dat vieze ding van je ergens anders uit je broek!” vervolgt ze brullend. De toerist lijkt zich van geen kwaad bewust, doet zijn broek weer op slot en lijkt geamuseerd door haar theatrale performance. Tijdens het schreeuwen moeten er veel spetters kwijl door de lucht zijn gevlogen. Ook voelt ze dat ze een rood hoofd heeft. Het voelt alsof er een spot op haar is gericht. Alsof alle ogen op de hele van Baerlestraat haar aankijken. Onbedoeld staat ze op een podium. En iedereen denkt dat ze gek is, met haar rode kop. Maar gek is ze niet. Ze beschermt enkel wat van haar is en van alle andere Amsterdammers: haar geliefde Concertgebouw. Van maar liefst 127 jaar oud.