Vanaf de passage, van waaruit voorbijgangers de binnenhoven van het Rijksmuseum kunnen observeren, staat Toni tegen het glas aangedrukt. Sinds het museum werd heropend in april 2013, bezoekt hij het één keer per maand. Hij komt ook vaak in het Stedelijk Museum. Toni heeft het altijd over ‘de mannetjes’ als hij het over Rembrandt, Cézanne, Picasso en de Russische Malevich heeft. De kunstenaars die hij zo bewondert.
Terwijl Toni twijfelt of hij vandaag een bezoekje aan het museum zal brengen, staat hij met zijn mond een paar centimeter van het glas gedrukt. Zijn adem in combinatie met de kou, veroorzaakt condens. Hij tekent een vraagteken in het wolkje dat hij op het glas heeft gecreëerd.
“En, wat ben jij van plan?!” Toni wordt bij zijn nekvel gegrepen door een van de bewakers van het Rijksmuseum. De man recht zijn rug, waardoor zijn buik ietwat uitzet en de knopen op zijn jack hard moeten werken om de stof aan beiden kanten bij elkaar te houden. “Ik twijfel, of ik vandaag naar binnen ga, om een bezoekje te brengen aan mijn favoriete museum. In gedachten verzonken, heb ik mij vervolgens tegen het glas gebogen. Begon ik adem te halen en heb ik mijn twijfel uitgedrukt in het vraagteken dat u hier ziet staan.” De volstrekt nette wijze waarop de woorden Toni zijn lippen verlaten, correspondeert niet met zijn outfit, zijn lange haar en de volle vuilniszak in zijn hand. De man is merkbaar op het verkeerde been gebracht. “Ik vind het belangrijk om de oude meesters die tijdens mijn studie kunstgeschiedenis in mijn leven kwamen, met enige regelmaat te blijven bezoeken.” doet Toni er nog een schepje bovenop. De man neemt weer een ietwat kromme houding aan, waardoor de knopen op zijn jas iets minder onder druk staan. “Prima meneer. Houdt u de volgende keer het glas wel schoon? En het is misschien een verstandig idee om die vuilniszak weg te gooien”. “Dat gaat wel lukken hoor. En die vuilniszak was ik, wederom in gedachten verzonken, even vergeten.” Toni heeft zijn keus gemaakt en loopt verder door richting de Stadhouderskade.