Met bier in zijn hand loopt Niek richting een van zijn favoriete plekken. Iedere plek in Amsterdam die alcohol schenkt vanaf het begin van de middag, is favoriet. Hij gooit zijn halflege, lauwe blik Aldi bier de gracht in. Aan de andere kant van het water staat de Westermoskee, in haar volle glorie. Veel mensen hebben een mening over het bouwwerk aan de Baarsjesweg, dat wat stijl betreft perfect past binnen het straatbeeld. Om de moskee te kunnen voltooien zouden mensen zijn omgekocht. Aan de andere kant zou de gemeente er alles aan hebben gedaan om ervoor te zorgen dat de toekomstige gebedsruimte voor de (Turkse) Moslims in Amsterdam West geen feit zou worden.
Niek maakt het allemaal niet zoveel uit. En hoe zou hij in godsnaam kunnen weten waar de waarheid ligt? Hij vangt soms wat op in de kroeg. Meer niet. Een televisie heeft hij niet. En de krant zou hij graag lezen, maar dat gaat niet. Soms frustreert dat hem. De grote hijskraan naast de moskee ontwaakt. De langzame bewegingen gaan gepaard met een groot kabaal. Niek loopt verder, richting zijn bestemming.
Eenmaal aangekomen staat zijn biertje al klaar. ‘Niek, vriend! Wat ben je laat.’ merkt een van de andere vaste gasten op. ‘Ik ben een stukje gaan lopen, langs de Westermoskee.’ ‘O, dat ding. Doet veel stof opwaaien de laatste tijd’ vervolgt zijn bargenoot met een plat accent. ‘Hier, moet je lezen.’ Niek krijgt de Volkskrant onder zijn neus geduwd. Hij krijgt het op slag warm. In paniek kijkt hij om zich heen. De letters van de krant herkent hij. De rest is niks meer dan een onsamenhangende, dansende brei voor zijn ogen. Dan herpakt hij zich. ‘Ja, wat een teringhonden zijn het! Heb het vanochtend al gelezen.’ Zijn bargenoot knikt. ‘Inderdaad Niekie, teringhonden zijn het. Mooi gezegd.’