Met een dik boek onder haar arm loopt Suzanne vanaf het Museumplein richting het Roelof Hartplein. Het plein, vernoemd naar de geneesheer en filantroop Roelof Hart. Eenmaal op het plein beland, valt haar oog op Huize Lydia. Oorspronkelijk een meisjeshuis, waar later ongetrouwde vrouwen – maar ook mannen, woonden. Ook veel verpleegsters die in het Onze Lieve Vrouwe Gasthuis werkte, trokken hier in. Dat moet fijn zijn geweest voor die vrouwen toentertijd, om in dat mooie pand te wonen. Wel jammer dat die mannen daar dan ook zo nodig moesten wonen, mijmert Suzanne.
Suzanne loopt de Openbare Bibliotheek in. Ze voelt dat er naar haar wordt gekeken. Alhoewel ze juist haar best doet om niet op te vallen. Haar haren zitten streng naar achter, in een knot. Haar blouse zit wijd, zodat de contouren van haar borsten nauwelijks zichtbaar zijn. Ze kijkt naar rechts. Ze wordt inderdaad aangestaard door een man. Ze schat hem van dezelfde leeftijd als zij is. Eind twintig.
Ze installeert zich aan een bureau, dat haar uitzicht biedt over het Roelof Hartplein. Ze slaat haar boek open. Een boek, gevuld met theorieën en benaderingen over de internationale politiek. Ze constateert dat de gluurder van zojuist, haar wederom in het vizier heeft. Zenuwachtig houdt ze de vent, vanaf het raam – dat momenteel als spiegel fungeert- , in de gaten. Terwijl hij zijn rechterklauw op haar schouder legt, krimpt Suzanne ineen. “Wat?!”, snauwt ze. Snel haalt hij zijn hand weg. “Ik zie dat we dezelfde studie doen”, antwoordt hij. “Ja, dus?” “Misschien kunnen we sparren.”, mompelt hij, inmiddels een stuk minder zeker van zijn zaak. “Nee, geen behoefte aan.” Met een nerveuze glimlach vervolgt hij: “Je ziet er slim uit. Dat is alles.” Haar blik zegt sorry. Maar haar lippen blijven stijf op elkaar. Slim, denkt ze. Alleen slim? Niet verder gekomen dan pagina drie, tuurt ze uit het raam. Met haar duim en wijsvinger maakt ze het elastiekje dat haar haren bijeen houdt, los. Ze is niet alleen maar slim, vindt ze. Ze is meer dan dat.